Aster Blue King

Deze cultivar geurt niet, behoort niet tot de aromatische planten en heeft ook geen aromatisch loof. In plaats van met geur wordt u echter rijkelijk beloond met een overweldigende zee van prachtige, intens gekleurde bloemen, die al van grote afstand een indrukwekkend schouwspel vormen.

U hoeft zich absoluut geen zorgen te maken. De bergaster is niet giftig voor mensen, honden, katten of andere huisdieren. Hij is volkomen veilig, ook voor familietuinen met kleine kinderen en huisdieren. Bovendien zijn de bloemen eetbaar, u kunt ze dus met een gerust hart gebruiken als bijvoorbeeld een ongebruikelijke garnering voor uw gerechten.

Ja, heel erg! De blauwpaarse bloemen van de aster 'Blue King' trekken bijen, hommels, vlinders en andere nuttige bestuivers aan als een magneet. Omdat de plant tot in oktober bloeit, biedt hij bestuivers een uiterst waardevolle bron van nectar en stuifmeel op een moment dat andere bloeiende planten in de natuur afnemen.

De gemakkelijkste en meest effectieve manier van vermeerderen is door de pollen vegetatief te scheuren (delen). Het wordt aanbevolen dit elke 3 tot 4 jaar te doen, idealiter heel vroeg in het voorjaar (voordat de plant sterk begint uit te lopen). Graaf de hele pol voorzichtig uit met een spade, verdeel deze in een aantal kleinere gezonde delen en plant deze direct op een nieuwe plek. Dit proces verjongt de plant en zorgt voor een rijkere bloei in de komende jaren.

Nee, deze variëteit zaait zich van nature niet uit. Daarom hoeft u zich absoluut geen zorgen te maken dat hij ongecontroleerd gaat woekeren of de omliggende bloembedden overwoekert. Hij blijft netjes in een compacte pol groeien op precies de plek waar u hem oorspronkelijk heeft geplant.

Absoluut! De bergaster wordt beschouwd als een gemakkelijk te verzorgen en zeer aanpasbare plant. Zodra u de jonge plant op de juiste zonnige standplaats met goed doorlatende grond plant en na het planten regelmatig water geeft totdat hij goed geworteld is, kan hij in principe voor zichzelf zorgen.

Het vergelen en uitdrogen van de onderste bladeren wordt meestal veroorzaakt door een tekort aan vocht tijdens de hete en droge zomermaanden. Het kan echter ook precies het tegenovergestelde zijn – wateroverlast in slecht doorlatende grond, waardoor de wortels niet kunnen ademen.

Een andere mogelijke oorzaak is een beginnende infectie van echte meeldauw. Controleer of er een fijne witte poederachtige laag op de bladeren zit. Pas uw watergift aan op basis van het huidige vochtgehalte van de grond. Als de grond te kleiachtig is en vocht vasthoudt, kunt u deze luchtiger maken door er wat zand door te mengen.

De grootste vijanden van deze aster zijn meestal naaktslakken en andere slakken, die graag van de jonge voorjaarsscheuten eten. Een andere veelvoorkomende plaag zijn bladluizen, die het sap uit de bladeren en stengels kunnen zuigen. Wij raden aan de planten regelmatig te controleren en in te grijpen als er plagen optreden – hetzij door de slakken handmatig te verwijderen, vallen te zetten, of door ecologische bestrijdingsmiddelen tegen bladluizen te gebruiken.

Echte meeldauw is een schimmelziekte die zich manifesteert als een witte, poederachtige laag op de bladeren, meestal aan het einde van de zomer wanneer warme dagen en vochtige nachten elkaar afwisselen.

Wat helpt als preventie:

• Geef de plant altijd alleen bij de wortels water, nooit op het blad.
• Houd u aan de aanbevolen plantafstand voor een goede luchtcirculatie tussen de planten.
• Zorg voor een zonnige en luchtige standplaats.

Als er toch echte meeldauw verschijnt, kunt u tijdig een geschikt fungicide of een ecologisch bestrijdingsmiddel op basis van zwavel toepassen.

De stevige stengels met bloemen zijn uitstekend geschikt als snijbloem voor in de vaas, waar ze, als u het water regelmatig ververst, dagenlang vers blijven en een prachtig herfstboeket vormen. Deze astersoort is echter niet geschikt om te drogen, omdat de bloemen na het drogen hun vorm en kleur verliezen en zeer snel uit elkaar vallen.

De bergaster (Aster amellus) gedijt het beste in de volle zon. In de vrije natuur groeit hij op overgoten weiden of aan de randen van lichte bossen, dus hoe meer zonlicht u hem geeft, hoe rijker en mooier hij zal bloeien. Schaduw doet de plant geen goed; hij zou onnodig naar het licht rekken en minder bloemen vormen.